Glin
Glin należy do grupy zwanej borowcami, a oznacza to, iż leży on w okresie trzecim grupy 13. układu okresowego pierwiastków chemicznych. Symbolem glinu jest Al. Liczba atomowa tego pierwiastka to 13,a masa atomowa [u] wynosi 26,9815. Glin topnieje w temperaturze około 660 stopni Celsjusza, a jego wrzenie następuje w temperaturze 2467 stopni. Zajmuje on pierwsze miejsce na liście pierwiastków najbardziej rozpowszechnionych na powierzchni Ziemi. Jego masa wchodząca w skład masy pierwiastków tworzących skorupę ziemską wynosi około 7,5 %. W przyrodzie nie występuje on pod postacią wolną, wchodzi wyłącznie w skład związków. Jego najpopularniejsze i najbardziej rozpowszechnione postacie to boksyty, czyli tlenki uwodnione ( ich złoża znajdują się głównie w Australii, Jamajce, Francji, Węgrzech, Albanii oraz w Zachodniej Afryce); glinokrzemiany, kriolit- fluoroglinian sodu oraz korund, czyli bezwodny tlenek. Z kolei źródłami glinu są głównie glinki i margle. Początkowo glin nosił nazwę "aluminium" i dopiero w roku 1825 H. C. Oersted przemianował go na glin, po serii różnego rodzaju doświadczeń. Za pomocą glinu i jego związków produkować można porcelanę, klinkier, kamionkę, cegły, fajanse i wyroby garncarskie różnego rodzaju.